Creatieve angst
Op de planning vandaag: een favoriete broek namaken, van patroon tot afgewerkt stuk. Het patroon en de stof liggen al een dikke week klaar maar om de een of andere reden, stel ik het naaiwerk van dit project uit. Je zou denken dat, als kleermaakster, je plezier beleeft in het maken van kleren. Dit is niet altijd waar. Er ligt een enorme druk op mezelf en die druk komt van de angst dat ik het helemaal zou verbrodden. Zoals een klein kind zachtjes aangemoedigd moet worden om angsten te overwinnen, zo moet ik mezelf ook toefluisteren dat ik het wél kan.
Na meer dan 10 jaar in het vak te zitten, zou je denken dat ik zelfzeker ben. Het is pijnlijk om te zeggen dat dit niet waar is. Elk project brengt de nodige zorgen met zich mee. Elk project heeft een kans op mislukken. De kunst van het kleren maken is zo delicaat. Het maken van 1 kleine fout, kan op het einde een groot probleem vormen. Als je aan het ene draadje trekt, komt het andere einde los. Het is dus nodig om in een onverstoorde focus modus te gaan en de aandacht er volledig bij te houden. En laat dat nu net het probleem zijn. Door de huidige maatschappij zijn we dopamine verslaafd. Op het moment dat we de ‘spark of joy’ niet meer voelen, geraken we in paniek en willen we opgeven. Althans, dat wil ik toch.
Maar is het echt door de huidige maatschappij? Of is het iets dat eigen is aan mezelf? Toen ik 8 jaar was, in 1999, leerde ik saxofoon spelen. Door mijn auditief geheugen, kon ik nogal snel een liedje naspelen, zonder de noten echt te moeten lezen. Dus als ik een liedje zonder voorbeeld van de leraar moest leren spelen en het lukte niet van de eerste keer, sloegen mijn stoppen door. Mijn diepste geloof: ’Ik Kan Dit Niet!’. Een ondersteunde ouder stond toen gelukkig langs me en zei me: ‘Blijven ademen, jij kunt dit wél’. Het maakte de innerlijke pijn wel draagbaar, maar ik zette toch niet 100% door. Ik dacht: als ik toegeef dat ik het niet kan, leert de leraar me de noten toch.
Vandaag, als creatieve zelfstandige, voel ik nog steeds dit stuk van mezelf mijn creatief proces onderbreekt. Het helpt om kleine stappen te nemen: eerst het makkelijke te doen, eerst wat ik ‘kan’. Wat belachelijk is, want dit is niet mijn eerste broek! Maar toen de voorzijde van de broek klaar was, vond ik toch dat ik een pauze verdiende. En wel een met een chai latte en een cardemom bun. Dus nu zit ik hier. Met mixed feelings. Blij met de ongelofelijk lekkere snack. Teleurgesteld in mezelf omdat ik het stuk niet in 1 keer kon afwerken. Wie heeft er nu gewonnen? De Naomi die er alles aan wilt doen om haar zelfstandige activiteit te doen slagen? Of de Naomi die nog steeds gelooft dat iemand anders haar moeilijke taken op magische wijze zal oplossen?
Oké, misschien ben ik streng voor mezelf. Maar het is enorm uitdagend om de balans te vinden. Tijd tikt onverstoord verder. De wereld staat niet stil. Voor je het weet is het weekend en ligt de broek nog steeds half afgewerkt tussen de rest van de ‘unfinished projects’. Hoe pak ik dit aan? Geef ik mezelf credit door te luisteren naar het deel dat de pauze nodig had? Krijg ik hier wonderbaarlijk meer zelfzekerheid door en werk ik het project zo goed af? Zal ik daardoor in de toekomst beter, sneller en zonder zorgen te werk gaan?
Ah! Er komt een heel duidelijke bedenking in me op: als ik een fout maak, kan er niemand anders dit oplossen buiten ik. Een fout oplossen kost meer tijd, meer moeite, meer energie. En dat wil zeggen dat ik deze niet kan besteden aan de 101 projecten die in mijn fantasie wachten om gerealiseerd te worden. Ik besef ook dat mijn reserven van energie soms schaars zijn. Dat, na jarenlange ‘survival modus’, ik nog steeds niet bewust genoeg om ga met mijn energie. Dat het belangrijk is om het hoofd niet steeds aan het stuur te laten, maar mijn energielevel te peilen door te observeren wat ik voel. En dit is niet zo simpel als 1+1=2.
De eindverantwoordelijkheid dragen is zwaar. Het is onmogelijk om goed te zijn in alles, toch probeer ik al mijn hele leven het tegendeel te bewijzen. Ja, ik heb veel skills maar eigenlijk van alles maar een beetje. Het voelt alsof de tijd is aangebroken om echt meester te worden in dit vak. Om ruimte te creëren voor fouten en vooruitgang. Om perfectionisme los te laten en gewoon te doen. In een ideale wereld, toont de maatschappij hier meer begrip voor, worden er kansen gecreëerd voor zij die moedig genoeg zijn om het gekende comfort achter te laten. Wie beseft er eigenlijk hoeveel een creatieve ondernemer van zichzelf in hun producten, diensten of kunst steekt? Wie kan er zien dat beginnende ondernemers in de creatieve sector vaak lijden door onderbetaald te zijn?
Als creatieve ondernemer, doen we niet onze laptop open in de ochtend om een protocol te volgen dat voor ons is uitgeschreven. We doen alles zelf. We creëren iets dat de wereld nog niet gezien heeft. We vinden onszelf telkens opnieuw uit. Keer op keer, ontleden we de vraag van de klant en bewandelen we nieuwe wegen om het project te doen slagen. Er is geen handleiding voor wat we doen. Niet de kapster, niet de tatoeëerder. Niet de grafische ontwerper, niet de schilder. Niet de dj, niet de performer. Niet de theatermaker, niet de costumière heeft alle juiste tools ter beschikking om zonder kleerscheuren hun kunst in de wereld te zetten.
We streven naar een eindresultaat die een symbiose vormt van vaardigheden en verlangens. Samen tot leven gebracht door creatieveling en klant. We kiezen voor het ondernemerschap omdat we de wereld een betere plek voor onszelf willen maken. Omdat een gewone ‘9 to 5’ ons geen voldoening geeft. Omdat een gewone job ons creatieve vuur uitdooft. Omdat we ervoor kiezen om niet als een schim van onszelf door het leven te gaan. We doen dit omdat onze levensenergie verbonden is met onze kunst!
Ik ben me ervan bewust dat dit levenspad pas binnen enkele jaren vruchten zal afwerpen. Toch zet ik door. Ik ervaar hoe hard dit me vormt, niet alleen als ondernemer, maar ook als mens. Ik zie met een heldere blik hoe ik in verbinding sta met de wereld en de mensen rondom me. Het legt mijn sterktes en mijn zwaktes open en bloot op tafel, alsof ik een levende autopsie op mezelf uitvoer. Het duwt mijn ego nederig neer want het dacht dat het alles zelf kon doen. Nu weet ik wel beter: we hebben elkaar nodig. Ik heb jullie nodig!
Mijn wens voor dit nieuwe energetische jaar, is dat ik meer duidelijkheid in richting mag ervaren. Dat ik 100% vanuit passie en plezier mag werken en leven. Dat de verbindingen die ik met mensen maak, vanuit mijn ziel komen. Niet vanuit oude vervallen patronen die me in het verleden hebben geholpen om te overleven. Dat elk project waar ik aan werk, me voldoening mag geven. Om welke reden dan ook, als de reden maar uit mezelf komt. Dat ik mag voelen wat er voor me werkt en wat niet. En dat het pad vooral gevormd wordt door dingen waar de energie van flowt.
Vandaag ben ik dankbaar om toch die pauze te hebben genomen. Om te schrijven want dit helpt me enorm bij het loslaten van energie die me anders alleen maar onrustig door zou voelen. Tijd en ruimte nemen om dit met de wereld te delen, ook al leest er maar 1 persoon dit helemaal, helpt om mezelf stap per stap meer in de wereld te zetten. En er een actief onderdeel van te zijn. Onlangs zei een vriend van me: ‘je hebt duidelijk iets te zeggen, dus waarom zeg je het niet gewoon?’ Deze raad neem ik nu ter harte. Deze woorden zijn mijn waarheid. Zal dit voor altijd mijn waarheid zijn? Nee, het leven is steeds in flow. Volgend jaar lees ik dit terug en denk ik waarschijnlijk: ‘What the hell was I thinking?’ Maar nu, in het heden, voel ik dat ik dit wil delen. Dus, dankje om dit te lezen. Ik wens dat dit jou ook iets brengt. Al is het maar een kleine verdiende pauze van hetgeen waar je stiekem even van vluchtte.
Liefs,
Numi
